Λέσχη Ανάγνωσης «Φιοντόρ Ντοστογιέφσκι» Πάτρας

Μαρτίου 4, 2008

Την Κυριακή 16 Μαρτίου στις 11.30 π.μ. συνάντηση της λέσχης ανάγνωσης αφιερωμένη στον Παπαδιαμάντη

Filed under: ΑΝΑΚΟΙΝΩΣΕΙΣ,ΑΠΟΣΠΑΣΜΑΤΑ — lesxianagnosisfyodordostoyevsky @ 3:17 πμ
Tags:

 
 

Με αφορμή το αφιέρωμα της Λέσχης Ανάγνωσης Φιοντόρ Ντοστογιέφκσι (την Κυριακή 16 Μαρτίου και ώρα 11:30 στο ΑΣΤΟ – Βαλτετσίου 3), δημοσιεύουμε απόσπασμα από τη μονογραφία του Οδυσσέα Ελύτη «Η μαγεία του Παπαδιαμάντη» (εκδ. «Γνώση», 1989), σχετικό με τη δαιμόνια (σε ποιητικότητα και πρωτοτυπία) γλώσσα του μεγάλου μας διηγηματογράφου.

«[…] Η ποιητική νοημοσύνη του Παπαδιαμάντη διατρέχει τις σελίδες του, συνεγείρει και μαγνητίζει τις λέξεις, τις υποχρεώνει να συναντηθούν σε μια φράση όπως ο αέρας τα λουλούδια σ’ έναν αγρό. […] Αυτές οι νησίδες των παρομοιώσεων και των μεταφορών που αφθονούν στα κείμενά του, χωρίς ποτέ να τα μεταβάλλουν σε πεζοτράγουδα, κάποτε και οι απλές περιγραφές, με μια μόνον, ίσως, ανάμεσά τους ανορθοδοξία (που κι αυτήν είναι δύσκολο να την εντοπίσεις με την πρώτη ματιά), τέλος, μερικές, κατά μέρη άνισα, εισβολές της δημοτικής, απροσδόκητες, αρκούν για ν’ αποσπάσουν τη γλώσσα αυτή απ’ την παγερότητα και να κυματίσουν την επιφάνειά της μ’ έναν τρόπο που δεν έχει τον όμοιό του στα πεζογραφήματα της εποχής.  Είναι “οι σχοίνοι οι δακρύζοντες αγριομαστίχην”, “το μικρόν βραχοφυτευμένον παρεκκλήσιον”, “τα ερίφια – κύματα, χαιτήεντα, φριξότριχα, κερασφόρα”, “το βλέφαρον του λόφου που κατήλθε και εκλείσθη” με τον ερχομό της νύχτας, “ο πέπλος της νυκτός ο περιαργυρούμενος και διατμιζόμενος υπό το φέγγος της σελήνης”, “η αμυδρά, γλυκεία απολαμπή των κανδηλίων”. Και πιο κοντά στην εικονιστική αντίληψη: δύο βράχοι που απ’ αυτού “ο εις ίσταται υπερήφανος, ο άλλος κυρτός, γονυπετής, ως εν σχήματι μετανοίας”. Οι ζέφυροι που προσπαίζουν κυλινδρούμενοι… ως άτακτα παιδία”. Τα άστρα που “το εν μετά το άλλο πίπτοντα, φευγαλέα, σβήνονται εις τον άνω βυθόν των ακαταλήπτων πραγμάτων” (τι έκφραση μεγάλου ποιητή – Θεέ μου!). Ο κήπος όπου “ο ήλιος καίει χωρίς να καταφλέγη τα βάθη του”. Τα φρύδια, που “εσκίαζον τους γλαυκούς οφθαλμούς ως λευκή ομίχλη επιπολάζουσα την πρωίαν επί του ανταυγάζοντος αιγιαλού”. Ο κωπηλάτης που “ύψωσε τας κώπας και τας εκράτησε επί μακρόν επί της κωπαστής… όμοιος με το λευκό πτηνόν της θαλάσσης το κύπτον χαριέντως προς το κύμα και ακινητούν επ’ ολίγας στιγμάς”. Ή μήπως οι απλές περιγραφές; Εκείνος ο παπάς που κατέβαινε κάθε χρόνο, ανήμερα των Φώτων, από το Μοναστηράκι του Αγίου Χαραλάμπους, για ν’ αγιάσει τα νερά “με τους πτερυγίζοντας βοστρύχους εις το φύσημα του βορρά και την βαθείαν κυμαινομένην γενειάδα”; Η Μοσχούλα “η θερμόαιμος και ανήσυχος ως πτηνόν του αιγιαλού”; […]   

Advertisements

Σχολιάστε »

Δεν υπάρχουν σχόλια.

RSS feed for comments on this post. TrackBack URI

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s

Δημιουργήστε ένα δωρεάν ιστότοπο ή ιστολόγιο στο WordPress.com.

Αρέσει σε %d bloggers: